Mαρία Πολύζου — Η Μαρία που τρέχει ακόμα… αλλά αυτή τη φορά μέσα της!

Υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν για να νικήσουν το χρόνο. Και υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν για να τον καταλάβουν. Η Μαρία Πολύζου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρωταθλήτρια, προπονήτρια, συγγραφέας και σύμβολο ψυχικής αντοχής, είναι η πρώτη Ελληνίδα που έτρεξε Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και η πρώτη που τόλμησε να κοιτάξει μέσα της με την ίδια επιμονή που κάποτε κοίταζε τον τερματισμό.

Σήμερα, η Μαρία δεν μετρά μόνο χιλιόμετρα, αλλά στιγμές. Δεν κυνηγά πια μόνο ρεκόρ, αλλά αλήθειες. Στην εξομολόγηση που ακολουθεί, αποκαλύπτει τη γυναίκα πίσω από τη δρομέα: μια μητέρα που ξαναβρήκε τον εαυτό της μέσα από την κόρη της· μια σύντροφο που πιστεύει στην ελευθερία του “μαζί”· μια ψυχή που επιμένει να βρίσκει φως στην απλότητα και να ζει με βάση το “μην τα παρατάς” — όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν τρόπο ζωής.

Ποιο είναι το πρότυπό σου ως γυναίκα; Ποιες εικόνες σε διαμόρφωσαν;

Όταν ήμουν μικρή, δεν υπήρχαν ούτε ίντερνετ, ούτε social media. Η τηλεόραση τότε δεν είχε τη δύναμη προβολής που έχει σήμερα. Δεν είχα πρόσβαση σε γυναικεία πρότυπα, δεν μπορούσα να δω μεγάλες αθλήτριες ή κοινωνικές προσωπικότητες για να πάρω έμπνευση. Η πρώτη φορά που είδα Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν του Λος Άντζελες, το 1984, όπου η Τζόαν Μπενόιτ κερδίζει τον πρώτο Ολυμπιακό Μαραθώνιο γυναικών. Εκείνη η εικόνα με συγκλόνισε. Ήταν η στιγμή που είπα μέσα μου: «Μπορεί να γίνει.» Μεγαλώνοντας, θαύμασα γυναίκες που δεν έβαλαν το “εγώ” πάνω από το “εμείς”. Η Μητέρα Τερέζα ήταν για μένα ένα τέτοιο σύμβολο. Αφιέρωσε τη ζωή της στους άλλους. Στην Ελλάδα, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη είναι μια γυναίκα που έχει αλλάξει τις ζωές χιλιάδων παιδιών. Όταν ξεκίνησα να τρέχω, δεν υπήρχε καμία Ελληνίδα που να είχε συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες στον Μαραθώνιο. Έπρεπε να ανοίξω εγώ αυτόν τον δρόμο κι αυτό είναι πάντα δύσκολο. Γιατί το να γίνεσαι η πρώτη σημαίνει ότι κουβαλάς και το βάρος να αφήσεις το μονοπάτι ανοιχτό για τις επόμενες.

Πώς βιώνεις σήμερα τον ρόλο της μητέρας; Πώς σου άλλαξε η μητρότητα τη σχέση σου με τον εαυτό σου;

Μητέρα δεν γίνεσαι μόνο όταν γεννάς. Μητέρα γίνεσαι από τη στιγμή που νιώθεις αυτό το πλάσμα να μεγαλώνει μέσα σου. Από εκεί ξεκινά το ταξίδι της φροντίδας, της αγωνίας, της αφοσίωσης. Όταν ήρθε στη ζωή η κόρη μου, η Αγάπη, ένιωσα μια ανάγκη να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Για εκείνη. Μέσα από την Αγάπη, ξαναγνώρισα και εμένα. Μεγάλωσα δύσκολα, χωρίς την αγάπη των γονιών μου. Δεν ήξερα τι σημαίνει φροντίδα, στοργή, ασφάλεια. Η Αγάπη μου έμαθε πώς είναι το φυσιολογικό. Πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί μέσα στην ηρεμία, την αποδοχή και την αγάπη. Μέσα από αυτό το ταξίδι, ομόρφυνα. Γιατί φροντίζοντας εκείνη, φρόντισα κι εμένα. Η μητρότητα μου έδωσε ένα καινούριο βλέμμα απέναντι στη ζωή. Δεν είμαι μόνο δρομέας, προπονήτρια ή δημόσιο πρόσωπο. Είμαι, πρώτα απ’ όλα, η μαμά της Αγάπης.

Πώς ορίζεις τη συντροφικότητα; Ποιο είναι για σένα το «μαζί» που αντέχει στον χρόνο;

Για μένα, συντροφικότητα σημαίνει ελευθερία. Να αφήνεις τον άλλον να εξελίσσεται, να αλλάζει, να μεγαλώνει – και να τον αποδέχεσαι όπως είναι. Και να ισχύει το ίδιο και αντίστροφα. Το «μαζί» για μένα σημαίνει να σέβεσαι τις ανάγκες του άλλου. Να μην τον τιμωρείς επειδή αλλάζει. Να τον ξανασυναντάς στον καινούριο του δρόμο και να μπορείς να του πεις: «Θέλουμε ακόμα να είμαστε μαζί;» Η συντροφικότητα δεν είναι φυλακή. Είναι αγάπη, σεβασμός, ελευθερία και αλήθεια. Η αλήθεια της στιγμής.

Ποιες είναι οι στιγμές που σου δίνουν πραγματική ευτυχία;

Η δική μου ευτυχία είναι πολύ απλή. Είναι η ελευθερία. Είναι όταν φεύγω με το αυτοκινούμενό μου, μαζί με τη Σίσση, τη σκυλίτσα μου, και χανόμαστε στα βουνά ή στη θάλασσα. Ζω πολλές ώρες μέσα σε αυτό. Είναι το καταφύγιό μου. Ο χώρος της δημιουργίας μου, της απόδρασης από τα «πρέπει». Μου αρέσει να ξαπλώνω στην άμμο, να κοιτάζω τα αστέρια, να νιώθω το φεγγάρι να φωτίζει τη σκέψη μου. Να νιώθω τον Θεό να μου μιλάει μέσα από τη σιωπή. Το αγαπημένο μου μέρος είναι μια λωρίδα γης στην Αιτωλοακαρνανία, στη Θολή, στο Νιοχώρι. Ένα ξερονήσι, χωρίς κανέναν άλλον. Μόνο εγώ, η φύση και ο Θεός. Εκεί γεμίζω τις μπαταρίες μου. Εκεί βρίσκω τον εαυτό μου.

Τι σε ενοχλεί περισσότερο στη σύγχρονη Ελλάδα και τι θα έκανες για να το αλλάξεις;

Αυτό που με πονάει είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που έχει χάσει το «εμείς». Ο καθένας κοιτάει το δικό του συμφέρον. Κάνει ό,τι θέλει, όπου θέλει, χωρίς να υπολογίζει τον διπλανό του. Με στεναχωρεί που δεν σεβόμαστε τον κοινό χώρο, το περιβάλλον, τα ζώα. Που δεν νοιαζόμαστε για τη γειτονιά μας, για τους ανθρώπους δίπλα μας. Έχουμε προοδεύσει στην τεχνολογία, αλλά ξεχάσαμε να προοδεύσουμε ως άνθρωποι. Η Ελλάδα της φιλοσοφίας ξέχασε να «φιλοσοφεί» τη ζωή.  Τι θα έκανα για να το αλλάξω; Θα ξεκινούσα από τα μικρά. Από τη γειτονιά, από την πράξη. Να μιλήσουμε ξανά μεταξύ μας. Να κάνουμε κάτι για τον άλλον χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν αλλάξουμε πρώτα εμείς.

Γιατί έγραψες το «Μην τα παρατάς»;

Το «Μην τα παρατάς» δεν είναι απλώς η ιστορία της ζωής μου. Είναι ένας οδηγός ζωής. Για κάθε άνθρωπο που παλεύει. Για όποιον πέφτει και πρέπει να σηκωθεί. Για τα παιδιά που ονειρεύονται. Για τους νέους που ξεκινούν τη ζωή τους. Για όσους παλεύουν με ασθένειες, με δοκιμασίες, με τις δικές τους προσωπικές ανηφόρες. Ο καθένας θα βρει μέσα σε αυτό το βιβλίο το δικό του κομμάτι. Όταν ακολουθείς το δικό σου δρόμο, όταν επιμένεις και δεν βάζεις νερό στο κρασί των αξιών σου, φτάνεις – όχι μόνο στην προσωπική σου καταξίωση, αλλά και στην προσωπική σου ευτυχία.

Ένα μήνυμα για τις νέες γυναίκες που ξεκινούν τώρα τη διαδρομή τους στη ζωή.

Να έχουν αντοχή. Αντοχή ψυχής. Να σέβονται τον εαυτό τους, να τιμούν τις αξίες τους, να κρατούν ζωντανά τα όνειρά τους. Να μην τα παρατάνε. Θα χρειαστεί υπομονή, καθημερινή προσπάθεια, προπόνηση ζωής για να φτάσουν εκεί που ονειρεύονται. Αλλά πάνω από όλα, να αγαπούν αυτό που κάνουν. Μόνο τότε θα φτάσουν στην κορυφή.

Σας ευχαριστούμε πολύ!