Αναστασία Ζαννή (Σοπράνο): «Η επιτυχία είναι στο εδώ και τώρα»

Η σοπράνο Αναστασία Ζαννή μιλά για την πορεία της από την κλασική μέχρι τη σύγχρονη μουσική, την επιλογή της να παραμείνει ανεξάρτητη καλλιτέχνις και τις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με ειλικρίνεια και ευαισθησία, ξεδιπλώνει τις σκέψεις της για τη μουσική, την απώλεια, την επιμονή και την έννοια της επιτυχίας.

Photography: Marina Vernicos

Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου πέρα από τον τίτλο «σοπράνο», τι θα έλεγες;

Ανεξάρτητη και «λάτρης» της μουσικής. “Spinto soprano” είναι ο τύπος της φωνής μου. Στην πορεία, όμως, κινήθηκα πιο μοντέρνα, με σύγχρονο ρεπερτόριο, ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις, χωρίς δηλαδή να εκπροσωπούμαι από δεσμευτικά συμβόλαια. Αυτό είναι ένα μέρος της ανεξαρτησίας μου. Στη Νέα Υόρκη άνοιξε ένας κόσμος για εμένα γνωρίζοντας για τους “independent artists”, τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες, που ήταν πάρα πολλοί. Στην Ελλάδα έπρεπε κάπου να ανήκεις για να υπάρχεις επαγγελματικά. Εγώ, λοιπόν, λειτούργησα ως ανεξάρτητη, και ως καλλιτέχνις και ως χαρακτήρας, και αυτό από μόνο του με οδήγησε σωστά, φέρνοντάς μου όμορφα, απρόσμενα και σημαντικά καλλιτεχνικά βήματα — γεγονότα για τα οποία είμαι πολύ υπερήφανη.

Ποια είναι η πρώτη μουσική ανάμνηση που σας καθόρισε πραγματικά;

Όταν τραγούδησα στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Κάλγκαρι του Καναδά. Ήμουν πολύ μικρή όταν εκπροσώπησα την Ελλάδα, μετά από διαγωνισμό, μαζί με παιδιά από όλο τον κόσμο. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν, θυμάμαι, στο Παρίσι. Μετά πήγαμε στην Αμερική, όπου συναντήσαμε τον μαέστρο και συνθέτη David Foster, που είχε γράψει τα τραγούδια. Έπειτα πήγαμε στον Καναδά και τραγουδήσαμε προς τιμήν του βασιλιά Καρόλου και της πριγκίπισσας Νταϊάνας, λίγο πριν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν μια παραμυθένια εμπειρία για εμένα τότε.

Πώς επηρέασε η οικογένειά σας τη σχέση σας με τη μουσική;

Η οικογένειά μου ήταν υποστηρικτική και έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Υπήρχε ένα πιάνο Steinway στο σπίτι, από τον παππού μου, το οποίο αγαπούσα και στην αρχή το είχα κάπως σαν παιχνίδι. Ο πατέρας μου λάτρευε τη μουσική και μου έφερνε δίσκους να ακούσω. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που αγαπούσε τη μουσική.

Σπουδάσατε κλασικό τραγούδι αλλά και τζαζ. Πώς συνυπάρχουν αυτά τα δύο μέσα σας;

Με συναίσθημα. Νιώθω πολύ έντονα όταν ακούω και τα δύο αυτά είδη· αυθόρμητα πηγαίνω προς τα εκεί. Μου θυμίζουν και τα παιδικά μου χρόνια, που έμπαινα στην ντουλάπα και έκανα ότι είμαι στο στούντιο με την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ — ήταν αστείο. Έτσι, πάντα επιστρέφω σε αυτές τις μουσικές αναμνήσεις.

Υπήρξε στιγμή που νιώσατε ότι δεν ανήκετε «απόλυτα» σε κανένα μουσικό είδος;

Συνεχώς. Γιατί νιώθω πάντα μαθήτρια και ότι πάντα κάτι περισσότερο πρέπει να πετύχω, ώστε να πω ότι πράγματι ανήκω ή εκπροσωπώ ένα είδος μουσικής.

Ποιοι καλλιτέχνες διαμόρφωσαν τον τρόπο που ερμηνεύετε σήμερα;

Έχω θαυμάσει πολλούς ερμηνευτές από διαφορετικά είδη μουσικής. Η Μαρία Κάλλας ήταν η αγαπημένη της οικογένειάς μου και της πρώτης μου δασκάλας, Κικής Μορφονιού, που είχε τραγουδήσει μαζί της, οπότε λειτούργησε και σε μένα ως επιρροή και καλλιτεχνικό πρότυπο. Στην πορεία, όμως, λάτρεψα την Ella Fitzgerald, τη Nina Simone, τη Barbαra Streisand, τον Nat King Cole, τον Louis Armstrong, τον Perry Como και τον Tony Bennett, τον οποίο είχα την τύχη να συναντήσω και να συζητήσω μαζί του για τη δουλειά μου, στη Νέα Υόρκη.

Υπήρξε καμπή στην καριέρα σας που άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε τον εαυτό σας;

Υπάρχει η στιγμή που ωριμάζεις και αλλάζει η οπτική σου. Η δική μου ήταν όταν έχασα τον πατέρα μου…σοβάρεψα και άρχισα να τον αναζητώ σε αυτά που αγαπούσε περισσότερο. Έτσι έφυγα για τη Νέα Υόρκη. Εκεί είδα τον εαυτό μου σιγά-σιγά να αλλάζει, να γίνεται πιο δυναμικός και να διεκδικεί — ίσως υποσυνείδητα για να τον κάνω υπερήφανο ή για να νιώσει η μητέρα μου και ο αδερφός μου, επειδή είμαι η μεγαλύτερη, ότι όλα θα πάνε καλά και δεν φοβόμαστε τις δυσκολίες που τότε είχαν έρθει.

Τι σήμαινε για εσάς η ερμηνεία του Εθνικού  Ύμνου στην Ακρόπολη;

Νιώθω πολύ περήφανη ως Ελληνίδα. Ήταν η κορύφωση όλων των προηγούμενων. Τραγούδησα σε μια ιστορική ημέρα για τη χώρα μου — τα 200 χρόνια της Ανεξαρτησίας — μπροστά στον Παρθενώνα, παρουσία της Προεδρικής Φρουράς, σε διεθνή ζωντανή σύνδεση. Είμαι ευγνώμων· ήταν μια ευλογία. Το είχα στείλει ως πρόταση σε όλους τους φορείς, ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις. Δεν με βρήκαν εκείνοι — εγώ τους το πρότεινα, με αγάπη και σεβασμό προς την ελληνική ομογένεια, έχοντας ήδη την εμπειρία να ερμηνεύσω τον Εθνικό Ύμνο ανοίγοντας, συγκινημένη, την παρέλαση στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης.

Τι σημαίνει για εσάς η σχέση με την ελληνική διασπορά;

Η ελληνική διασπορά με αγκάλιασε και μου έδωσε το αίσθημα ότι «ανήκω». Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Η συναυλία μου στο Carnegie Hall ήταν το όνειρο της ζωής μου που έγινε πραγματικότητα. Με πίστεψαν. Γνώρισα καλές οικογένειες, έκανα φίλους, έγινα μέρος της κοινότητας. Η πατρίδα εκεί είναι δύο φορές πατρίδα.

Έχετε νιώσει ότι χρειάστηκε να αποδείξετε περισσότερα από όσα αναλογούν;

Τραγουδώντας και ταξιδεύοντας σε άλλες χώρες, μετά την Αμερική, εκτέθηκα σε διεθνές κοινό — και αυτό ήταν ακόμη μια σημαντική στιγμή και επιτυχία για εμένα. Από την Ιαπωνία και τη Σεούλ, όπου πήγα δύο φορές, μέχρι τη Ρώμη, την Αίγυπτο στην Όπερα του Καΐρου, το Μόντε Κάρλο προς τιμήν του πρίγκιπα Αλβέρτου και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όταν επέστρεφα στην Ελλάδα, ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις, έπρεπε να τα επικοινωνήσω όλα με περισσότερη προσπάθεια, γιατί υπήρχε έκπληξη και, κάποιες φορές, δυσπιστία: «Μα πώς το έκανες;»

Πώς επαναφορτίζεστε όταν δεν τραγουδάτε;

Έχω πολλούς τρόπους. Συχνά περπατάω χωρίς στόχο και παρατηρώ τους ανθρώπους. Επίσης, με τον αθλητισμό ως πρώην τενίστρια. Πηγαίνω και σε ένα στέκι, «στο καφενείο», που αγαπώ πολύ. Οι θαμώνες είναι παλιοί φίλοι του πατέρα μου και εκεί νιώθω ασφαλής. Μου φωνάζουν «Έλα, σοπράνο, πες μας τα νέα σου!» και γελάμε. Όπου πηγαίνω δημιουργώ ένα στέκι — ακόμα και στη Νέα Υόρκη. Είναι μια ελληνική συνήθεια που αγαπώ: άνθρωποι διαφορετικοί να επικοινωνούν και να βλέπω ένα αυθεντικό δείγμα της κοινωνίας.

Ποιο είναι το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα;

Θα ασχοληθώ περισσότερο με τις μουσικές και τα τραγούδια που έχω δημιουργήσει κατά καιρούς. Είναι υλικό που πάντα κρατούσα για εμένα, αλλά τώρα σκέφτομαι να τολμήσω και να το μοιραστώ. Όλα στο φως!

Αν η ζωή σας ήταν μια άρια, ποια θα ήταν;

Τι ωραία ερώτηση! Νομίζω η «Habanera» από την Carmen του Bizet. Μιλάει για μια στάση ζωής — καλλιτεχνική, με συναίσθημα και αυθορμητισμό. Θα την έλεγα και αυθεντική.

Τελικά, τι σημαίνει για εσάς επιτυχία;

Επιτυχία για μένα είναι το εδώ και τώρα. Μας καθορίζουν ο τόπος και ο χρόνος, πιστεύω. Η επιτυχία είναι μια πρόκληση — δεν είναι κατάσταση διαρκείας. Είναι η κάθε απόφαση που καλείσαι να πάρεις στον παρόντα χρόνο. Η ερώτηση προς τον εαυτό σου: «Αποφάσισα σωστά άραγε;» — και ξανά από την αρχή. Αμέσως συνεχίζεις για το επόμενο κεφάλαιο ή «στιγμιότυπο» της ζωής σου, είτε μεγάλο είτε μικρό, αλλά πάντα επικεντρωμένο στο παρόν. Αυτό είναι η επιτυχία.

Σας ευχαριστούμε πολύ!