Μαυρουδής Τρούλλος – Ο Έλληνας Βιρτουόζος του Φαγκότο

Στον κόσμο της κλασικής μουσικής, λίγοι καλλιτέχνες αφήνουν ένα τόσο ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο προσωπικό αποτύπωμα όσο ο φαγκοτίστας και υποψήφιος διδάκτορας στo LUCA School of Arts, Μαυρουδής Τρούλλος. Γεννημένος σε μουσική οικογένεια, έχει κερδίσει αναγνώριση για την ευαισθησία και το βάθος της καλλιτεχνικής του φωνής.

Με κριτικές από το Crescendo Magazine ως «μουσικός με μεγάλη ευαισθησία» και από το International Double Reed Society ως φαγκοτίστας με «ιδιαίτερα χαρακτηριστικό και πολυδιάστατο παίξιμο», έχει εμφανιστεί ως σολίστ αλλά και σε σημαντικά φεστιβάλ με ορχήστρες, σε όλη την Ευρώπη.

Οι σπουδές του στην Αθήνα, τη Λειψία, τις Βρυξέλλες και τη Βιέννη αποτυπώνουν μια καθαρά ευρωπαϊκή καλλιτεχνική πορεία, η δισκογραφία του περιλαμβάνει παγκόσμιες πρώτες ηχογραφήσεις με την αρπίστρια Rachel Talitman, ενώ περισσότερα από δεκαπέντε σύγχρονα έργα έχουν αφιερωθεί σε εκείνον.

Aπό την Ελλάδα και την Κύπρο στις σημαντικότερες μουσικές σκηνές της Ευρώπης ποια ήταν τα καθοριστικά σημεία που διαμόρφωσαν την πορεία σας;

Ξεκίνησα τη μουσική στην Κύπρο, σε πολύ μικρή ηλικία με τους γονείς μου και το φαγκότο ήρθε μετά από παρότρυνση του πατέρα μου. Σημαντικό σημείο αποτέλεσε η μουσική παιδεία και εκπαίδευση που είχα δίπλα στον Γεώργιο Φαρούγγια στο Ωδείο Αθηνών, τον Jörg Michael Thomé στη Λειψία και τον Luc Loubry στις Βρυξέλλες. Εκτός από τους δασκάλους μου, σημαντική ήταν και είναι η επιρροή συνεργατών μου όπως οι Lily Maisky και Rachel Talitman.

Tο φαγκότο σπάνια βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας προσοχής. Πώς καταφέρατε να χτίσετε μια διεθνή καριέρα με ένα τόσο ιδιαίτερο όργανο;

Η έννοια της “καριέρας” ήταν και είναι κάτι που με τρομάζει. Και ναι, ειδικότερα με ένα όργανο όπως το φαγκότο δεν είναι πάντα εύκολο. Η μουσική όμως, είναι μια τέχνη που έτσι και αλλιώς έχει χαρακτηριστικά “πρωταθλητισμού” όταν κάποιος θέλει να την υπηρετεί σε υψηλό επίπεδο, με όποιο όργανο και αν έχει. Πιστεύω πως όταν η καλλιτεχνική έκφραση είναι αυθεντική και ουσιαστική, το ίδιο το όργανο γίνεται απλά το μέσο επικοινωνίας.

Έχετε εμφανιστεί σε κορυφαίες αίθουσες και με σημαντικά μουσικά σύνολα της Ευρώπης. Ποια στιγμή θεωρείτε ορόσημο στην καλλιτεχνική σας πορεία και γιατί;

Σε Αίθουσες όπως το Royal Albert Hall ή  Concertgebouw Άμστερνταμ, νιώθεις πραγματικά την ιστορία και την ενέργεια. Ως ορόσημο θα ξεχώριζα τη στιγμή που εμφανίστηκα στην Konzerthaus Berlin με την αγαπημένη φίλη και συνεργάτιδα μου Lily Maisky. Παρ’όλα αυτά, κάθε μεγάλη αίθουσα έχει να σου δώσει κάτι αλλά οι πιο όμορφες στιγμές για μένα είναι όταν νιώθω ότι ο χρόνος σταματά και μπορώ να αναπνεύσω μέσα στη μουσική. Υπάρχουν βραδιές που θυμάμαι όχι για την “αρτιότητα” , αλλά για την ένταση και την αλήθεια της στιγμής πάνω στη σκηνή.

Η έρευνά σας επικεντρώνεται στις νέες εκφραστικές δυνατότητες του φαγκότου. Τι καινούργιο προσπαθείτε να προσθέσετε στη διεθνή βιβλιογραφία και πρακτική του οργάνου;

Η έρευνά μου επικεντρώνεται στην ανάδειξη των σύγχρονων τεχνικών και εκφραστικών δυνατοτήτων του φαγκότου, διευρύνοντας τα όρια του μέχρι τώρα ρόλου του. Στόχος μου είναι να καταγράψω, αναλύσω και να προτείνω σύγχρονες ερμηνευτικές προσεγγίσεις που μπορούν να αξιοποιηθούν τόσο από καλλιτέχνες όσο και από συνθέτες. Θεωρώ ότι αποστολή δεν είναι μόνο να διαφυλάξω την παράδοση, αλλά και να συμβάλλω ενεργά στη διαμόρφωση του μέλλοντος της κλασσικής μουσικής. Θα ήθελα πολύ  να ενισχύσω τη θέση του φαγκότου στη σύγχρονη μουσική δημιουργία και να προσφέρω νέα εργαλεία έκφρασης.

Ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης μουσικής στη δουλειά σας και γιατί θεωρείτε σημαντικό να επενδύουν οι καλλιτέχνες σε νέο ρεπερτόριο; 

Η σύγχρονη μουσική κατέχει σημαντική θέση στη δουλειά μου, καθώς μου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνώ νέες εκφραστικές και τεχνικές δυνατότητες του φαγκότου. Με συνθέτες όπως ο Philippe Hersant, όχι μόνο έπρεπε να συμβάλλουμε στη δημιουργία νέου ρεπερτορίου αλλά να φτιάξουμε κάτι που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και ερεθίσματα της σύγχρονης εποχής. Η ερμηνεία μόνο του υπάρχοντος ρεπερτορίου δεν αρκεί για να εκφράσει τις σύγχρονες καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Πιστεύω ότι οι μουσικοί οφείλουν να επενδύουν σε νέα έργα, γιατί έτσι διατηρούν την κλασική μουσική τέχνη ζωντανή και εξελισσόμενη.

Ζώντας και δημιουργώντας στο Βέλγιο, πώς αντιλαμβάνεστε τη θέση ενός Έλληνα μουσικού στο σημερινό ευρωπαϊκό πολιτιστικό τοπίο;

Η Ελλάδα διαθέτει μια βαθιά πολιτιστική κληρονομιά, η οποία εξακολουθεί να εμπνέει και να προκαλεί ενδιαφέρον διεθνώς. Συγκεκριμένα όταν μου ζητήθηκε από το Φεστιβάλ της Γαλλικής Ραδιοφωνίας στο Μονπελιέ να ερμηνεύσω σύγχρονο έργο, ζήτησα από τον Hersant να μου αφιερώσει ένα έργο για σόλο φαγκότο. Η έμπνευση του ήταν η αρχαία Ελληνική τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή χρησιμοποιώντας στο έργο του το lamento της Τέκμησσας, μια από τις αρχαιότερες μελωδίες που έχουμε σήμερα! Στη σημερινή Ευρώπη και ειδικότερα στις Βρυξέλλες η πολυπολιτισμικότητα και η ανταλλαγή ιδεών αποτελούν βασικά στοιχεία της καλλιτεχνικής ζωής, γεγονός που μου επιτρέπει να συνεισφέρω ουσιαστικά με τη δική μου ταυτότητα. Θεωρώ ότι ο ρόλος μας δεν είναι μόνο να εκπροσωπούμε τη χώρα μας, αλλά μέσω της τέχνης να προωθούμε τον διάλογο, τη συνεργασία και την αμοιβαία κατανόηση, στοιχεία που έχουν ιδιαίτερη αξία στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Ως ερμηνευτής, ερευνητής και παιδαγωγός, ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη που θέλετε να αφήσετε στις επόμενες γενιές μουσικών;

Αν ποτέ καταφέρω να αφήσω κάτι πίσω, θα ήθελα να είναι η διαρκή αναζήτηση και η καλλιτεχνική ακεραιότητα. Πιστεύω ότι η μουσική δεν είναι μόνο τεχνική αρτιότητα, αλλά βαθιά ανθρώπινη έκφραση, δημιουργικότητα και επικοινωνία. Θα ήθελα οι νέοι μουσικοί να έχουν το θάρρος και το δικαίωμα να εξερευνούν, αμφισβητούν και διαμορφώνουν.

Αν έπρεπε να εξηγήσετε σε κάποιον γιατί ο Μαυρουδής Τρούλλος ξεχωρίζει στον χώρο της κλασικής μουσικής σήμερα, τι θα θέλατε να πείτε εσείς ο ίδιος;

Δεν ξέρω! Η πρώτη μου σκέψη στην ερώτηση σας είναι αυτό που είπε ο Oscar Wilde “Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι είναι ήδη κατειλημμένοι.”

Σας ευχαριστούμε πολύ!