Στην κορυφή του Μπαλέτου της Όπερας του Καΐρου, η Αντιγόνη Τσιούλη έχει μετατρέψει την πειθαρχία, το πάθος και την αφοσίωσή της στον χορό σε μια σπουδαία διεθνή καριέρα. Η συμμετοχή της στα εγκαίνια του Μεγάλου Αιγυπτιακού Μουσείου ανέδειξε για ακόμη μία φορά τη δύναμη της τέχνης να ενώνει λαούς και να γεφυρώνει πολιτισμούς. Σήμερα, ως καταξιωμένη καλλιτέχνιδα και μητέρα, μιλά για τις θυσίες πίσω από την επιτυχία, τη ζωή στην Αίγυπτο, τη μητρότητα, την επιθυμία της να επιστρέψει στην πατρίδα και το όραμά της να μεταδώσει την εμπειρία της στην επόμενη γενιά χορευτών.
Η συμμετοχή σας στα εγκαίνια του νέου Μεγάλου Αιγυπτιακού Μουσείου σάς έφερε στο επίκεντρο ενός γεγονότος με παγκόσμια πολιτιστική προβολή. Πώς βιώσατε το γεγονός ως Ελληνίδα καλλιτέχνιδα που έχει διαγράψει μια τόσο σημαντική πορεία στην Αίγυπτο;
Η συμμετοχή μου ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που αισθάνεσαι ότι η τέχνη ξεπερνά τα προσωπικά όρια και γίνεται μέρος της ιστορίας. Το να βρίσκομαι σε ένα γεγονός τέτοιας παγκόσμιας εμβέλειας, εκπροσωπώντας την τέχνη του χορού και την Όπερα του Καΐρου, ήταν για μένα μεγάλη τιμή και συγκίνηση. Παράλληλα, ως Ελληνίδα που έχει ζήσει και εργαστεί τόσα χρόνια στην Αίγυπτο, ένιωσα υπερηφάνεια. Η Ελλάδα και η Αίγυπτος είναι δύο χώρες με έναν τεράστιο πολιτιστικό πλούτο και μια σχέση που χάνεται βαθιά μέσα στον χρόνο. Το να μπορώ να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πολιτισμούς, μέσα από την τέχνη μου, είναι κάτι που θεωρώ πραγματικά πολύτιμο. Εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν όλα τα χρόνια δουλειάς, τις θυσίες, τις παραστάσεις, τις πρόβες και όλους τους ανθρώπους που συνέβαλαν στο να φτάσω μέχρι εκεί. Ήταν μια στιγμή βαθιάς ευγνωμοσύνης.
Έχετε κατακτήσει την κορυφή ως Prima Ballerina. Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη κατάκτησή σας και τι χρειάστηκε να θυσιάσετε για να φτάσετε και να παραμείνετε σε αυτό το επίπεδο;
Η μεγαλύτερη κατάκτηση για μένα δεν είναι μόνο ο τίτλος της Prima Ballerina. Είναι το γεγονός ότι κατάφερα να δημιουργήσω μια ουσιαστική και μακρόχρονη καλλιτεχνική διαδρομή σε μια χώρα διαφορετική από την πατρίδα μου και να κερδίσω τη θέση και τον σεβασμό μέσα σε έναν τόσο σημαντικό πολιτιστικό οργανισμό.
Για να φτάσει ένας χορευτής σε αυτό το επίπεδο χρειάζονται πολλά περισσότερα από ταλέντο. Χρειάζονται πειθαρχία, καθημερινή δουλειά, αντοχή, υπομονή και μια διαρκής προσπάθεια να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Και φυσικά υπάρχουν θυσίες. Χάνεις στιγμές, προσωπικό χρόνο, διακοπές, ξεκούραση.
Το σώμα επίσης πληρώνει το τίμημά του. Σήμερα, όμως, δεν κοιτάζω τόσο τις θυσίες όσο όλα όσα μου χάρισαν αυτά τα χρόνια. Το μπαλέτο με έκανε πιο δυνατή, πιο πειθαρχημένη και, πάνω απ’ όλα, με δίδαξε να μην εγκαταλείπω ποτέ αυτό που αγαπώ.
Η διαδρομή σας έχει μια ιδιαίτερη συμβολική διάσταση: μια Ελληνίδα που διακρίνεται στην καρδιά της αιγυπτιακής πολιτιστικής ζωής. Νιώθετε ότι μέσα από την τέχνη σας έχετε γίνει μια σύγχρονη πολιτιστική γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο;
Ναι, αισθάνομαι ότι, με τον δικό μου τρόπο, αποτελώ μια γέφυρα ανάμεσα στις δύο χώρες. Δεν το αντιμετωπίζω ως έναν βαρύ τίτλο, αλλά ως μια όμορφη ευθύνη που προέκυψε φυσικά μέσα από τη ζωή και την καριέρα μου.
Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη δεν έχει σύνορα. Ένας Έλληνας καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργεί στην Αίγυπτο και ένας Αιγύπτιος καλλιτέχνης στην Ελλάδα. Όταν συναντιούνται οι πολιτισμοί μέσα από την τέχνη, δημιουργείται κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να δημιουργήσει ο καθένας μόνος του.
Αυτό θα ήθελα να αντιπροσωπεύω εγώ, δηλαδή δύο σπουδαίοι πολιτισμοί μπορούν να συναντηθούν μέσα από έναν άνθρωπο, μέσα από μια σκηνή και μέσα από μια κοινή αγάπη για την τέχνη.
Παράλληλα με μια εξαιρετικά απαιτητική καριέρα, γίνατε μητέρα. Πώς άλλαξε η μητρότητα τη γυναίκα και την καλλιτέχνιδα Αντιγόνη Τσιούλη;
Η μητρότητα άλλαξε τη ζωή μου με έναν τρόπο που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Μου διδάσκει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στην προσπάθεια, αλλά και στην αποδοχή, στην υπομονή και στην αγάπη. Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στη γυναίκα, τη μητέρα και την καλλιτέχνιδα. Όλες αυτές οι πλευρές είμαι εγώ. Ένα παιδί αλλάζει την καρδιά σου. Και όταν αλλάζει η καρδιά του καλλιτέχνη, αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο βλέπει την τέχνη του.
Η δημιουργία της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών στην Ελλάδα ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Θα σας φέρναμε εύκολα πίσω;
Ναι! Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να διδάξω στην Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι δημιουργείται στην Ελλάδα ένας θεσμός που μπορεί να δώσει στους νέους καλλιτέχνες μια πιο σύγχρονη και ολοκληρωμένη εκπαίδευση. Η Ελλάδα για μένα δεν έπαψε ποτέ να είναι πατρίδα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν μακριά της, υπάρχει πάντα μέσα μου το αίσθημα της επιστροφής. Έφυγα ως νέα χορεύτρια με όνειρα και φιλοδοξίες και η ζωή με οδήγησε στην Αίγυπτο, όπου τελικά έζησα ένα πολύ μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής μου ζωής. Σήμερα, έχοντας αποκτήσει εμπειρίες από μια διεθνή πορεία, αισθάνομαι ότι έχω πλέον κάτι ουσιαστικό να δώσω στην Ελλάδα: γνώση, εμπειρία, εικόνες, τεχνική αλλά και μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει να χτίζεις μια καριέρα στο εξωτερικό. Να μοιραστώ όλη αυτή τη γνώση με την επόμενη γενιά.
Τι θα συμβουλεύατε τους νέους χορευτές;
Να ονειρεύεστε χωρίς όρια, να δουλεύετε με συνέπεια και να μη σταματάτε ποτέ να εξελίσσεστε. Γιατί η πραγματική καριέρα ενός καλλιτέχνη δεν χτίζεται σε μία παράσταση· χτίζεται σε ολόκληρη τη ζωή του.
Σας ευχαριστούμε πολύ!
